در گذرگاه زمان، خیمه شب بازی دهر،

با همه تلخی و شیرینی خود می گذرد

عشق ها می میرند، رنگها رنگ دگر می گیرند

و فقط خاطره هاست که چه شیرین و چه تلخ،

دست ناخورده به جا می مانند.

بالاخره تموم شد با همه سختیاش گذشت ولی الان که دارم این پستو می نویسم بغض عجیبی تو گلومه روزی که اسممو تو سایت سنجش دیدمو فهمیدم که مجاز به انتخاب رشته شدم کلی گریه کردم آخه توی یه رشته ای که اصلا دوسش نداشتم قبول شده بودم اونم تویه شهر دیگه...خلاصه بندوبساطمونو جمع کردیم وراهی شدیم به  سوی سرنوشتی که اصلا نمیدونستم چی واسم رقم زده ...دوسه ماهی از شروع ترم گذشته بود که سنجش تکیمل ظرفیت اعلام کرد ومنم تویه رشته ای که اون زمان خیلی بهش علاقه داشتم تو شهرخودمون قبول شدم

خلاصه دست روزگارمنو برگردوند به شهرخودم ولی از همون دوسه ماه ،از بچه ها از شیرینیا وتلخیای خوابگاه از سحرای ماه رمضونش که باچه مکافاتی پا میشدم سحری میخوردم کلی خاطره دارم...

خلاصه تاچند ماه اول همش پشیمون بودم که چرا اومدم ولی بالاخره تونستم کنار بیا مودیدم این دانشگاه با اونکه نسبت به اولی امکانات خوبی نداره ولی صمیمت بچه هاش خیلی خیلی بیشتره همین یه کم کمکم میکرد تا بتونم تحمل کنم...کم کم درسا شروع شد دوترم اول که اومده بودیم مهمونیو انگار نه انگار و خداییش درساهم آسون بود و ماهم با معدلای بالامون کیف میکردیم ولی کم کم اون روی سکه رو هم دیدیم دیگه شروع شده بود نوبت ما بود که  یه کم سختی بکشیم خلاصه با همه سختیاش خیلی شیرین بود از اینکه استرس داشته باشی که میفتی بعد ببینی به به چه نمره های خوشگلی میگیری خیلی شیرین بود...وبرعکس وقتی از امتحان برمیگشتیو با خودت میگفتی خدا رو شکر خیلی خوب بود ووقتی نمره هات میومد هوش (ایهام داره) از سرت می پرید...تک تک لحظه هایی که 2 ساعت با استاد کلنجار میرفتیمو واسه کم کردن دوصفحه خودمونو به آبو آتیش میزدیم اصلا یادم نمیره...لج کردن استادا با بچه ها اصلا یادم نمیره...نداشتن مدیرگروه تا یه ترم مونده به ترم آخر از یادم نمیره...شوخیای بی مزه وبامزه استادا از یادم نمیره...دلقک بازیای بچه های کلاس از یادم نمیره...دعواهای بین دختروپسرا ترمای اول از یادم نمیره ...ساختمون داغون دانشکدمون که همه رو یاد دبیرستانو راهنمایی میندازه از یادم نمیره ...تعطیل شدن کلاسمون واسه اینکه بچه ها با استاد دعواشون شد یادم نمیره چه ذوقی کرده بودم اونروز ولی چه فایده باز مجبور شدیم بریم منت کشی (از ترس اینکه بندازتمون رفتیم).. کل کلامون با یه استاد اصلا فراموشم نمیشه ولی اخر ترم اینقدر بهمون خوب نمره داد که حسابی حال کردیم...بهترین خاطرم وشاید تلخ ترین اون آشنایی با بهترین دوستم تو زندگیم بود اونی که خیلی خیلی دوسش داشتمو دارم ولی الان فکرمیکنه مثل قدیم به یادش نیستم ولی من همونقدر دوسش دارم وبراش بدجوری دلم تنگ شده بعضی وقتا تامیای احساس خوشبختی کنی همه چی خراب میشه دوست جونی من مجبور شد انتقالی بگیره بره شهرشون ومن موندمو خاطره هاش..هنوزم وقتی باهاش حرف میزنم کلی یاد خاطراتمون میکنی...از شخم زدنای پایان ترم خاطره زیاد دارم (البته از این مورد هنوز زیاد نگذشته) واینکه به امید یه تقلب می رفتیم سرجلسه ولی بالاترین مقام آموزش دانشکده اینقدر تیز بود که نمیذاشت کسی دست از پا خطا کنه همش خدا خدا میکردیم که دو دقیقه سرشو برگردونه تا بلکه ماهم به نوایی برسیم  این ترم آخری که من آخر شانس بودم همیشه ته کلاس می افتادم وپهلوم هیچکی نمی افتاد کفرم درومده بود وقتی میدیدم بچه ها با ارامش تموم تقلب میکنن واونوقت من...

خلاصه سرتونو درد نیارم هرچند هنوز پروژم مونده ولی  ترس از افتادن،ترس از استادا،ترس از دیر رسیدن سرکلاسا،ترس از مشروط شدن،ترس از حذف شدن باهمه تلخیاش واسم خاطره شد...

توجشن فارغ التحصیلی کلی دلم گرفت و دیدم بچه هایی که 4 سال باهاشون بودم هرکدوم از یه سرکشورن ودیگه شاید تا آخر عمر نبینمشون...ولی ما آدمای خاطره بازی هستیم وبا خاطره هام زندگی میکنم....

قدر دوران دانشجوییتون بدونین...